 Terwijl Tommy en Sonia voor derde maal zaten te genieten van de vertoning van de film "EPiC" in Oostende (waar de zaal bezetting 60 % was) trokken wij naar het Groot Hertogdom Luxemburg. We boekten twee zitjes in Belval, een mijnstad in de regio van Esch-sur-Alzette. Dat is Luxemburg op zijn lelijkst, propvol industrie. Toch pootte men hier een dito (lelijk) dorp neer rond een oude mijnsite met een universiteit en een supergroot winkelcomplex - overigens gesloten op zondag - en een dito parking waar je in verloren loopt als je de parkeerplaats niet noteerde. Goed, we waren er nu, laat ons maar terug genieten - ook voor de derde keer al - van EPiC, samen met nog twintig andere fans in de grootste zaal (513 zitjes) van het complex. Echter: weer geen affiches, geen aanduiding dat Elvis hier optrad, alléén nietszeggende nummers bovenaan de zalen. Leuk is anders.(1).jpg)
Een lichtpuntje: de straat van het bioscoopcomplex heette: Avenue du rock 'n' roll.
We genoten alweer met volle teugen, alsof het de eerste keer was dat we de film zagen. Wat heb je er aan, om terug te gaan kijken denk je dan. Je bekijkt de film anders, ontdekt andere beelden die je eerder miste. Je zit bij de film als het ware op de eerste rij in Las Vegas en het is of Elvis alleen voor jou zingt... 1970, ik was amper 26 jaar. Het jonge meisje naast mij (ze was toen 22) ging ook helemaal uit de bol en verwoordde: "ik had hem toen kunnen opeten", al was dat iets te gortig verwoord, het ging namelijk over zijn charisma, het enthousiasme ... 56 jaar later.
Wat een dynamiek, wat een act-de présence, wat een energie, wat een controle op het podium alsof hij elke muzikant of koorlid persoonlijk de les had gespeld hoe het moest. Eén keer flapte hij het er toch uit: hij klaagde dat het einde van "Burning Love" niet was zoals gepland. Grandioos, anders kan je het niet noemen. Nogmaals aan de thuiszitters: ga kijken en keer tevreden terug om nog dagen na te genieten.
.jpg) Elvis vertelt in de film zijn eigen verhaal; dat was uitermate geniaal en mooi en nooit storend tijdens de film. Het viel ons op dat talrijke verwoordingen - off beeld - werden verteld, dus dat hebben we misschien nog tegoed als Baz Luhrmann beslist ooit een DVD te producen. Eén kleine klacht toch: de film was veel te kort, een drie uur durende show zou niemand verveeld hebben.
Tijdens de rit terug mijmerden we verder over hoe ook de muzikanten er toen erg veel zin in hadden. We haalden oude herinneringen boven van allen die ook ooit -na het overlijden van Elvis- te gast waren in België: Charlie Hodge, de TCB Band, The Imperials, The Stamps, The Sweets, Joe Esposito, ze passeerden allemaal de revue in Antwerpen of Knokke. Helaas zonder Elvis, maar het was toch ook mooi.
Hubert
|